New York Times Bestseller

อยู่แต่ในกล่องคุณจะไปเห็นอะไร The Anatomy of Peace

สรุปหนังสือ อยู่แต่ในกล่องคุณจะไปเห็นอะไร หรือ The Anatomy of Peace เล่มนี้เป็นหนังสือที่มีติดบ้านมาหลายปีแต่ก็เพิ่งจะได้หยิบมาอ่านสักทีก็ปีนี้นี่แหละครับ สารภาพตรงๆ ตอนแรกที่หยิบขึ้นมาคิดว่าน่าจะเป็นหนังสือแนวการตลาด ให้ไอเดียหรือข้อคิดที่จะเอาหยิบไปใช้ในการทำงานได้ แต่กลายเป็นว่านี่คือหนังสือแนวที่ผมไม่ค่อยคุ้นเคย นั่นก็คือใช้วิธีการแต่งเรื่องขึ้นมาใหม่ออกแนววรรณกรรมเพื่อเล่าให้คนอ่านเข้าใจถึงแนวความคิดที่ต้องการจะถ่ายทอดออกมา ถ้าให้สรุปสั้นๆ หนังสือ The Anatomy of Peace เล่มนี้จะทำให้คุณเข้าใจว่าที่โลกนี้เต็มไปด้วยความขัดแย้งตั้งแต่ระดับเล็กๆ ในครอบครัวไปจนถึงระดับใหญ่ถึงขั้นสงครามระหว่างชาติ นั่นก็เพราะพวกเขาทั้งหลายล้วนแต่ติดอยู่ในกล่องของตัวเอง และกล่องที่ว่านั่นก็เปรียบได้กับกรอบทางความคิดของคนเราครับ เพราะกล่องที่เราสร้างขึ้นมาจะกลายเป็นกรอบในการคิดของเราซึ่งจะส่งผลต่อการกระทำในที่สุด หัวใจหลักของกล่องในหนังสือเล่มนี้ก็คือการบอกให้รู้ว่า เมื่อไหร่ที่เรามองคนอื่นไม่ใช่คนที่เท่าเทียมกับเรา หรือเมื่อไหร่ที่เราแปะป้ายให้คนอื่นเป็นอะไรซักอย่าง นั่นก็เท่ากับว่าเรากำลังมองเขาเป็นสิ่งของนั่นเอง เช่น พ่อที่มองลูกติดยาว่าเป็น “ลูกไม่รักดี” หรือ “เด็กไร้อนาคต” หรือ “ตัวฉุดชื่อเสียงวงศ์ตระกูล” หรือสามีที่มองภรรยาเวลาที่เธอบอกให้เขาลุกขึ้นจากโซฟามาช่วยล้างจานทำงานบ้านว่า “ภรรยายอมจูจี้ขี้บ่น” หรือ “ภรรยาที่ไม่เคยเข้าอกเข้าใจว่าตัวเองต้องเหนื่อยจากงานมาขนาดไหน” นั่นเองครับ เมื่อเราใส่กล่องให้กับตัวเองว่า “เราคือผู้ที่ถูก” หรือคิดไปว่าเราเหนือกว่าคนอื่นเมื่อไหร่ นั่นก็จะยิ่งทำให้ทั้งการกระทำและความสัมพันธ์ส่งผลให้อะไรๆ แย่ยิ่งขึ้นครับ ตัวอย่างที่ดูจะย้อนแย้งแต่ก็น่าสนใจนั่นก็คือกษัตริย์ชื่อดังในอดีตอย่าง “ซาลาดิน” ซาลาดิน กษัตริย์อาหรับในตำนานหรือสุลต่านชาวเคิร์ดที่พิชิตกรุงเยรูซาเล็มได้อย่างยิ่งใหญ่ แต่ที่น่าสนใจคือแม้เขาจะทำศึกสงครามฆ่าฟันคนมากมาย แต่เขาก็ยังมีใจที่มองศัตรูด้วยใจที่เป็นมิตร หรือมองว่าศัตรูเองก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งเช่นกัน ด้วยเหตุนั้นซาลาดินจึงไม่ได้ไล่ฆ่าผู้นับถือศาสนาคริสต์ให้เกลี้ยงเมืองเหมือนเมื่อครั้งตอนชาวคริสต์ยุโรปทำมาก่อนหน้า แต่ซาลาดินเปิดโอกาสให้พวกทหารชาวคริสต์หรือชาวเมืองทั้งหลายสามารถเดินทางกลับบ้านได้ถ้าไม่คิดเล่นตุกติกหยิบอาวุธขึ้นมาสู้ครับ นี่แหละครับคือการมองคนอื่นว่าเป็นคนเหมือนกัน […]